Iedereen denkt dat dit een kleine aanpassing is

De overstap van streepjescode naar QR-code lijkt overzichtelijk.

Een extra code. Misschien een label erbij. Wat technische aanpassingen. Maar dat is niet wat er gebeurt.

Je verpakking krijgt er geen element bij.
Je verpakking krijgt er een functie bij.

Eén code die zowel aan de kassa werkt als de ingang wordt naar alles wat je product vertelt. En tegelijk komen er nieuwe eisen rond recycling en materiaalgebruik. Dat past niet zomaar ergens tussen.​

De meeste beurzen voelen nog steeds hetzelfde. Rijen stands. Producten tegen wanden. Mensen bij de stand. Je loopt langs, kijkt, en loopt door. Cyclingworld Düsseldorf laat zien dat het anders kan.
Hier blijf je. Niet omdat er meer te zien is. Maar omdat het anders is ingericht.
​

Vandaag zijn de gemeenteraadsverkiezingen. In heel Nederland gaan mensen naar het stembureau.
Voor veel kiezers is dat routine.
Maar voor een deel van de inwoners is het proces minder vanzelfsprekend.
Overheidsinformatie wordt vaak voor iedereen gemaakt. Daardoor bereikt het juist niet iedereen.
Gemeentes gaan er regelmatig van uit dat een duidelijke brief voldoende is. Maar een verkiezing is geen simpele boodschap. Voor veel mensen is het een proces: begrijpen wat er gebeurt, weten wat je moet doen en uiteindelijk het stembureau kunnen vinden.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen in Nieuwegein zagen we datzelfde vraagstuk.
De informatie klopte inhoudelijk. Maar de vorm ging uit van één type lezer. Terwijl de doelgroep allesbehalve uniform is.

Sales levert een lijst met producten aan. Met alle eigenschappen die erbij horen. Van EAN-code tot lengte van een kabelslot. Alles is belangrijk. Dus alles krijgt evenveel aandacht.
Het resultaat is voorspelbaar. Een catalogus die niets toevoegt. Een opsomming van producten zonder richting. Geen verhaal. Geen hiërarchie. Geen hulp voor degene die ermee moet werken. En dat is precies waar het misgaat.

Je ziet het pas als het te laat is.

Een overzichtspagina waar identieke producten nét anders ogen.
De ene iets lichter. De andere iets gedraaid.
Ronde producten die ineens plat lijken.

Losse beelden zijn prima. Samen klopt het niet meer.

Dat gebeurt niet omdat een foto slecht is.
Dat gebeurt omdat de werkwijze niet vastligt.​

Een openbaar gebouw wordt zelden in één keer rommelig. Het gebeurt langzaam. Een extra vermelding bij de deur. Een sticker voor een uitzondering. Een bordje dat tijdelijk bedoeld was, maar blijft hangen. En voor je het weet staan verschillende organisaties op verschillende plekken te vertellen dat ze óók in dit gebouw zitten in plaats van één duidelijke legenda. Voor de bezoeker voelt dat niet als compleet. Het voelt als twijfel bij de deur.