We praten veel over recycling, maar in de praktijk eindigt een schrikbarend groot deel van de verpakkingen alsnog in de verbrandingsoven. De reden? Ze zijn ‘onlosmakelijk’ ontworpen. Wie echt circulair wil verpakken, moet stoppen met lijmen en lamineren, en terugkeren naar de basis van de constructie.

Veel magazines worden ontworpen als een verzameling losse pagina’s. Er ligt content, er is een deadline en opmaakprogramma wordt geopend. Het resultaat oogt vaak verzorgd, maar tijdens het lezen gebeurt er weinig. De aandacht verslapt. Dat komt omdat een goed magazine niet ontstaat door mooie vormgeving, maar door redactionele engineering.

Een klant installeert je product. Hij loopt vast. Hij pakt de handleiding, bladert drie keer heen en weer, vindt het antwoord niet en grijpt naar de telefoon.
De vraag die bij jouw helpdesk binnenkomt, is zelden nieuw. Het is vaak dezelfde stap. Dezelfde onzekerheid. Elke keer dat dit gebeurt, betaal je een ‘boete’ op je eigen marge: de Helpdesk-taks.

Bij veel productbedrijven komt de verpakking pas in beeld als het product al klaar is. De vorm staat vast, de specificaties zijn bepaald en de leverdatum komt gevaarlijk dichtbij. De vraag is dan simpel: “Hoe gaat dit veilig de deur uit?” Het antwoord is vaak: “Pak maar een standaard doos.” Logisch, maar vaak ook het begin van een reeks concessies die je later duur komen te staan.

Een evenement wordt tot op de minuut voorbereid. Vergunningen, programma, planning: alles klopt. En dan, vaak als laatste: de fotograaf. “Kun je even een sfeerimpressie maken?” Dat klinkt logisch. Maar het is precies waar het misgaat.​

Een advertorial die probeert te verkopen, verliest direct zijn geloofwaardigheid. Te veel zinnen die iets willen. Te veel nadruk op “wij”. Te weinig reden om door te lezen. De lezer ziet het meteen. En haakt af.